จงเมามายอยู่เสมอ
เมื่อมันบดขยี้บ่าของเจ้าและโน้มเจ้าลงสู่พื้นดิน
จงทำตนให้เมามายไม่หยุดหย่อน
แต่จะด้วยอะไรเล่า ด้วยไวน์ ด้วยกวีนิพนธ์ หรือด้วยคุณธรรม
ตามแต่ใจชอบ แต่จงเมามาย
และหากบางครั้ง
บนขั้นบันไดของพระราชวัง
บนหญ้าเขียวในคู
ในความโดดเดี่ยวอันหม่นหมองภายในห้องของเจ้า
เจ้าตื่นขึ้นมา เมื่อความมึนเมาจางลงหรือหายไปแล้ว
จงถามลม คลื่น ดาว นก นาฬิกา
ถามทุกสิ่งที่หนีไป ทุกสิ่งที่คร่ำครวญ
ทุกสิ่งที่กลิ้งไป ทุกสิ่งที่ร้องเพลง
ทุกสิ่งที่พูด จงถามว่าบัดนี้กี่โมงแล้ว
และลม คลื่น ดาว นก นาฬิกา จะตอบเจ้าว่า
ถึงเวลาเมามายแล้ว
เพื่อมิให้เป็นทาส
ที่ถูกกาลเวลาทรมาน จงเมามาย จงเมามายไม่หยุดหย่อน
ด้วยไวน์ ด้วยกวีนิพนธ์ หรือด้วยคุณธรรม
ตามแต่ใจชอบ