ต้องมึนเมาอยู่เสมอ ทุกสิ่งอยู่ตรงนั้น นั่นคือคำถามเพียงข้อเดียว
เพื่อไม่ให้รู้สึกถึงภาระอันน่าสยดสยองของกาลเวลา
ที่บดขยี้บ่าของคุณและกดร่างคุณให้โน้มลงสู่ผืนดิน
คุณต้องมึนเมาอย่างไม่หยุดหย่อน
แต่ด้วยอะไร ด้วยเหล้าองุ่น บทกวี หรือคุณธรรม
ตามใจชอบ แต่จงเมา
และหากบางครั้ง บนขั้นบันไดของพระราชวัง
บนหญ้าเขียวในคู ในความโดดเดี่ยวอันหม่นหมอง
ของห้องคุณ คุณตื่นขึ้น
เมื่อความเมาจางลงหรือหายไปแล้ว
จงถามลม ถามคลื่น ถามดาว ถามนาฬิกา ถามนก
ถามทุกสิ่งที่หลบหนี ทุกสิ่งที่คร่ำครวญ ทุกสิ่งที่กลิ้งไป
ทุกสิ่งที่ร้องเพลง ทุกสิ่งที่พูด
ถามว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว
แล้วลม คลื่น ดาว นก และนาฬิกาจะตอบคุณ
ถึงเวลามึนเมาแล้ว
เพื่อไม่ให้เป็นทาสที่ถูกกาลเวลาทรมาน
จงเมา จงเมาอย่างไม่หยุดหย่อน
ด้วยเหล้าองุ่น บทกวี หรือคุณธรรม
ตามใจชอบ