จงเมามายอยู่เสมอ
จงเมามายอยู่เสมอ
ใจความทั้งหมดอยู่ตรงนี้ นี่คือประเด็นเพียงหนึ่งเดียว
เพื่อไม่ให้รู้สึกถึงภาระอันน่าสยดสยองของกาลเวลา
ที่บดขยี้บ่าของท่านและโน้มตัวท่านลงสู่พื้นดิน
จงเมามายอย่างไม่หยุดยั้ง
แต่จะเมาด้วยสิ่งใด ด้วยไวน์ บทกวี หรือคุณธรรม
ตามแต่ใจท่าน แต่จงเมามาย
และหากบางครั้งบนขั้นบันไดของวัง
บนผืนหญ้าสีเขียวในคูน้ำ
ในความโดดเดี่ยวอันหม่นหมองของห้องท่าน ท่านตื่นขึ้น
เมื่อความเมามายลดน้อยลงหรือจางหายไปแล้ว
จงถามลม คลื่น ดาว นก นาฬิกา
ถามทุกสิ่งที่หนีหายไป ทุกสิ่งที่คร่ำครวญ
ทุกสิ่งที่กลิ้งไป ทุกสิ่งที่ร้องเพลง
ทุกสิ่งที่พูดจา จงถามว่าเป็นเวลาใดแล้ว
และลม คลื่น ดาว นก
นาฬิกา จะตอบท่านว่า
ถึงเวลาเมามายแล้ว
เพื่อไม่ให้เป็นทาสผู้ถูกทรมานของกาลเวลา
จงเมามาย จงเมามายอย่างไม่หยุดยั้ง
ด้วยไวน์ บทกวี หรือคุณธรรม
ตามแต่ใจท่าน