จงเมาอยู่เสมอ
ทุกสิ่งอยู่ตรงนั้น นั่นคือประเด็นเดียว
เพื่อไม่ต้องรู้สึกถึงภาระอันน่าสยดสยองของกาลเวลา
ทุกสิ่งอยู่ตรงนั้น นั่นคือประเด็นเดียว
ภาระที่บดขยี้บ่าของเจ้าและโน้มตัวเจ้าลงสู่พื้นดิน
จงมึนเมาโดยไม่หยุดพัก
แต่ด้วยอะไร? ด้วยไวน์?
ด้วยบทกวีหรือด้วยคุณธรรม
ตามใจเจ้า แต่จงเมา
และหากบางครั้ง บนขั้นบันไดของพระราชวัง
บนหญ้าเขียวในคู
ในความโดดเดี่ยวอันหม่นหมองของห้องเจ้า
เจ้าตื่นขึ้นมา
เมื่อความมึนเมาลดน้อยลงหรือจางหายไปแล้ว
จงถามลม คลื่น ดาว นก นาฬิกา
ถามทุกสิ่งที่หลบหนี ทุกสิ่งที่คร่ำครวญ
ทุกสิ่งที่กลิ้งไป ทุกสิ่งที่ร้องเพลง ทุกสิ่งที่พูด
ถามว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว
และลม คลื่น ดาว นก นาฬิกา
จะตอบเจ้า
ถึงเวลาที่จะเมาแล้ว
เพื่อไม่ต้องเป็นทาสที่ถูกกาลเวลาทรมาน
จงเมา จงเมาอย่างไม่หยุดหย่อน
ด้วยไวน์ ด้วยบทกวี หรือด้วยคุณธรรม
ตามใจเจ้า