La la la la la la, la la la la la La la la la la la la, la la la la la
ขอเพียงนิดเดียว บางทีแค่ฉันอ่อนวัยลงสักสิบปี
ฉันก็จะได้บอกเธอว่ารัก จับมือเธอ
พาเธอไป Saint-Germain เลี้ยง café-crème เธออีกสักแก้ว
แล้วทำไมต้องเล่นละครด้วย สาวน้อย เอาน่า มองฉันสิ
มองริ้วรอยที่แบ่งกั้นเราสิ จะมีประโยชน์อะไรที่จะเล่นบท
คนรักชราที่กลับเป็นหนุ่มอีกครั้ง เธอเองก็คงเพียงแกล้งทำเป็นเชื่อ
จริง ๆ แล้วเราจะดูเป็นอย่างไรในสายตาคนอื่น?
ฉันได้ยินคำวิจารณ์เหล่านั้นล่วงหน้าแล้ว
เธอสวยนะ เขายังทำให้เธอชอบได้อย่างไรกัน?
เธออยู่ในฤดูใบไม้ผลิ เขาอยู่ในฤดูหนาว
ขอเพียงนิดเดียว แต่เธอก็รู้ดี
ว่าไม่มีใครกลับไปใช้ชีวิตวัยหนุ่มสาวได้อีก อย่าโง่ไปเลย เข้าใจเถอะ
ถ้าฉันอายุยี่สิบเหมือนเธอ ฉันคงให้คำสัญญาเธอมากมาย
โธ่ ดูสิ รอยยิ้มของเธอกำลังกลายเป็นน้ำตาและเลือนหาย
ฉันไม่อยากให้เธอเศร้า ลองนึกภาพชีวิตเธอในวันพรุ่งนี้
อยู่ชิดข้างตัวตลกที่กำลังแสดงรอบสุดท้ายในเวทีละครสัตว์
จริง ๆ แล้วเธอจะดูเป็นอย่างไรในสายตาคนอื่น?
ฉันได้ยินคำวิจารณ์เหล่านั้นล่วงหน้าแล้ว
เธอสวยนะ เขายังทำให้เธอชอบได้อย่างไรกัน?
เธออยู่ในฤดูใบไม้ผลิ เขาอยู่ในฤดูหนาว
พรุ่งนี้จะเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน
ที่จะพาเธอไป Saint-Germain
ดื่ม café crème แก้วแรก
ตอนนั้นเพียงนิดเดียวก็คงพอแล้ว
บางทีแค่ฉันอ่อนวัยลงสักสิบปี
ฉันก็จะได้บอกเธอว่า ฉันรักเธอ