ฉันเดินอย่างเงียบๆ ท่ามกลางหีบสมบัติ
สายลมกระซิบแผ่วเบาเหลือเกิน
ฉันไม่จำเป็นต้องหาอะไรเลย
ฉันยกเท้าซ้ายขึ้นอย่างกระทันหัน
มาให้ความร่วมมือและลดความระแวงลงกันเถอะ
ฉัน...
ฉันกลับไปอ่านหนังสือเล่มสุดท้ายอีกครั้ง
ณ ที่นี่ ตอนนี้
ในลมหายใจแห่งความฝัน
อกหัก
ถอดออก
ฉัน...
ฉันกลับไปอ่านหนังสือเล่มสุดท้ายอีกครั้ง
ฉันมองเห็นสิ่งนั้นท่ามกลางความสุขที่นี่
ป่าจำฉันได้
และฉันก็จำตัวเองได้
ฉันกลับมาแล้ว
ช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบในอวกาศ
เวลามอบสิ่งต่างๆ ให้เรา
ไม่มีตารางเวลาอีกต่อไป
ฉันเลยหัวเราะแล้วเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว
ชีวิตรอบตัวฉันเป็นแบบไหนกัน?
ใช้ชีวิตร่วมกันภายในตัวฉัน
ฉันกลับไปอ่านหนังสือเล่มสุดท้ายอีกครั้ง
ณ ที่นี่ ตอนนี้
ในหัวใจของผู้คนในแผ่นดินของฉัน
ปล่อยมันไปเถอะ
ฉันกลับไปอ่านหนังสือเล่มสุดท้ายอีกครั้ง
อย่ารอช้า
ฉันจำแถวต้นไม้คู่แฝดนั้นได้
ปล่อยให้ความทรงจำเหล่านั้นเลือนหายไป
ฉัน...
ไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย
ไม่จำเป็นต้องไปไหนเลย
เพียงช่วงเวลานี้เท่านั้น
และสันติสุข
ฉันลืมความเศร้าไปแล้ว