Mmmmmh
Mmmmmh
หมึกบนหิน
วงน้ำ
ลมหายใจกลายเป็นเส้น
กระดาษเปิดออก
ขาวดั่งหมอกยามเช้า
รอคอย
ฉับไว อ่อนนุ่ม หนักแน่น มั่นคง
พู่กันรับฟัง
สีดำกลายเป็นท้องฟ้า
รอยพู่กันกลายเป็นสายลม
ความเงียบเอ่ยถ้อยคำ
ระหว่างการเคลื่อนไหวสองครั้ง
ชั่วชีวิตหนึ่งผ่านไป
ในความสงบนิ่ง
โลดแล่นไปตามขุนเขา
โลดแล่นไปตามสายน้ำ
เขียนชื่อบรรพบุรุษของเจ้า
ในเส้นเดียวอันเงียบงัน
โลดแล่นไปกับความโศกเศร้า
โลดแล่นไปกับความอดทน
ให้หมึกจดจำ
สิ่งที่ลิ้นไม่อาจเอ่ย
Mmmmmh
Mmmmmh
ไม้ไผ่โค้งงอ
แต่ไม่หัก
มือเรียนรู้สิ่งนี้
อักษรแต่ละตัว
นำพาลมหายใจ
นำพาเลือด
นำพากาลเวลา
Mmmmmh
ไม่ใช่การประดับประดา
ไม่ใช่การแสดง
แต่คือการมีอยู่
หมึกคงอยู่เพียงชั่วคราว
แต่ความตั้งใจคงอยู่ต่อไป
โลดแล่นด้วยความสงบ
โลดแล่นด้วยเปลวไฟ
โลดแล่นไปกับน้ำหนักแห่งหลายศตวรรษ
และแสงสว่างของวันนี้
ปล่อยให้พู่กันเคลื่อนไหว
ปล่อยให้หัวใจค่อย ๆ เคลื่อนไหว
นำหน้าในทุกฝีแปรง
เจ้าหวนกลับมา
น้ำแห้งไป
กระดาษพักนิ่ง
จิตวิญญาณยังคงอยู่
Mmmmmh
Mmmmmh