คืนขาว
ความเจ็บปวดสัมผัสผิว ความเจ็บปวดสัมผัสอากาศ
มือทั้งสองข้างเคลื่อนไหวช้าๆ และมีความตึงเครียดอยู่ตรงนั้น
ไม่ต้องซ่อน ไม่ต้องซ่อน
แต่ให้สิ่งที่อยู่ภายในเป็นตัวตัดสิน
ทุกสีล้วนแฝงความคิด
แต่ละเส้นได้รับการฝึกฝนอย่างอ่อนโยน
สิ่งที่เรารู้สึก สิ่งที่เราปลดปล่อย
มันแปรเปลี่ยนเป็นรูปทรง มันแปรเปลี่ยนเป็นโลก
ไม่มีความผิดพลาด ไม่มีแผนการที่สมบูรณ์แบบ
นี่คือความจริงเกี่ยวกับจุดยืนของฉัน
ฉันไม่ได้ร้องไห้เพื่อให้ใครเห็น ฉันร้องไห้เพื่อที่จะปล่อยวาง
จิตสำนึกนำไปสู่การเกิดผลลินกอนเบอร์รี่ และที่เหลือก็ลงตัวไปเอง
ความเงียบจะนำทางมือที่กำลังเคลื่อนไหว
การรับรู้เริ่มต้นในที่ที่คำพูดไม่อาจสื่อความหมายได้
สิ่งที่ฉันหยิบไป ย่อมจะหาทางของมันเอง
ในทุกช่วงเวลา ฉันเลือกที่จะอยู่ต่อ
หายใจเข้าอย่างเงียบๆ หายใจออกด้วยความหวาดกลัว
ทุกสิ่งที่ฉันมอบให้จะชัดเจนขึ้น
โรคภัยไข้เจ็บนั้นซับซ้อนกว่าแค่สีและรูปร่าง
มันคือคำสัญญา มันคือคำอธิษฐาน เมื่อเป้าหมายมาบรรจบกับช่วงเวลานั้น
จิตสำนึกมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง
เมื่อความเจ็บปวดหายไป
สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือสิ่งที่ฉันอยากจะพูด