Pokah DaLat Yo IV

เอ่อ ใช่ ใช่ ใช่ เอ่อ เอ่อ เอ่อ ใช่ ใช่

มีผู้ชายคนหนึ่งทุ่มสุดตัวเร็วเกินไป ทั้งโต๊ะหยุดนิ่งคิดถึงเรื่องในอดีต

เขาพูดว่า เชื่อฉันสิ ตาเบิกกว้างเกินไปแล้ว นั่นเป็นการโอ้อวดปนกับความหยิ่งผยอง

เบเกิลบรู๊คลิน เสียงดังครึกครื้นอยู่ด้านหลัง เตาอบยังอุ่นอยู่ เบียร์ยังกรุบกรอบ

ได้กลิ่นขนมปังโชยมาท่ามกลางควัน ทำหน้าจริงจัง แล้วก็มีคนพูดตลกขึ้นมา

รู้สึกว่าเบสเบา เสียงชิปดังเหมือนฟ้าร้องตอนที่มันดัง

ชาวเวียดนามสงบ ยิ้มแบบต่างชาติ ทุกคนเอนตัวเข้ามา

พลิกไพ่หนึ่งใบ ทุกคนในห้องต่างส่งเสียงฮือฮา มีคนตะโกนว่า "ไม่นะ นั่นมันยาเสพติด"

เสียงเชียร์ค่อยๆ แผ่วลง เสียงหัวเราะดังสนั่น นั่นคือวิธีที่เรื่องราวต่างๆ ถูกถ่ายทอดต่อๆ กันมา

เบเกิลบรู๊คลิน แสงไฟยามค่ำคืน เวทมนตร์ทำเอง ไหลลื่นไม่ขาดสาย

คุกกี้หมดแล้ว ไม่มีใครรู้หรอก โป๊กเกอร์สอนคุณยังไง ใช่

ชายคนหนึ่งสาบานว่าเกือบได้มันมาแล้ว อีกคนหนึ่งโกหกเพราะเป็นนิสัย

โกหกหลอกลวงกลายเป็นตำนานที่บาร์ ความจริงไม่สำคัญ บรรยากาศคือดวงดาว

เลื่อนสแต็ก เลื่อนสแต็กไปทางขวา ไม่มีใครขมขื่น ไม่มีใครคับแคบ

ชัยชนะนั้นหอมหวาน ความพ่ายแพ้นั้นเบาบาง นั่นเป็นค่ำคืนที่หาได้ยาก หากทุกอย่างลงตัว

สัมผัสได้ถึงการหมุน การสับไพ่ มือยังคงสั่น หัวใจยังคงเต้นแผ่วเบา

เบเกิลบรู๊คลิน ตรึงใจคนดู เหมือนผ้าสักหลาดที่สงบและสะอาดตา

ใครสักคนบอกว่าดีที่สุดตลอดกาล ใครสักคนบอกว่าฉันจะจดจำไปตลอดกาล

นั่นคือเงินกองกลาง ไม่มีใครแบ่ง นั่นคือแจ็กพอต นั่นคือรางวัลใหญ่

มือถัดไปต่ำ ความตึงเครียดเริ่มต้นใหม่ โต๊ะเดิม ผู้คนให้ความเคารพ

หัวใจยังคงพูดอยู่ เสียงเบสยังคงดังก้อง ค่ำคืนยังไม่จบจนกว่าเรื่องราวจะจบลง