ต้องเมาอยู่เสมอ
นี่คือหัวใจของทุกสิ่ง เป็นเรื่องเดียวที่สำคัญ
เพื่อไม่ให้รู้สึกถึงภาระอันน่าสยดสยองของกาลเวลา
ที่บดขยี้บ่าของคุณและทำให้คุณก้มลงสู่ดิน
ต้องเมาอย่างไม่หยุดหย่อน
แต่ด้วยอะไร? ด้วยไวน์? ด้วยบทกวี?
หรือด้วยคุณธรรม ตามใจปรารถนา?
แต่จงเมา
และหากบางครั้ง
บนขั้นบันไดของวัง
บนหญ้าสีเขียวในคู
ในความโดดเดี่ยวอันหม่นหมองของห้องคุณ
คุณตื่นขึ้น
เมื่อความมึนเมาเบาบางลงหรือหมดสิ้นไปแล้ว
ถามลม
ถามคลื่น ถามดาว ถามนก ถามนาฬิกา
ถามทุกสิ่งที่ครวญคราง
ทุกสิ่งที่กลิ้งไป ทุกสิ่งที่ร้องเพลง
ทุกสิ่งที่พูดจา ถามว่าตอนนี้กี่โมง
แล้วลม คลื่น ดาว นก
และนาฬิกาจะตอบคุณ
ถึงเวลาเมาแล้ว
เพื่อไม่ให้เป็นทาสผู้ถูกกาลเวลาทรมาน
จงเมา
จงเมาไม่หยุดหย่อน
ด้วยไวน์ ด้วยบทกวี หรือด้วยคุณธรรม
ตามใจปรารถนา