จงเมามายอยู่เสมอ นั่นแหละคือทั้งหมด คือประเด็นเพียงหนึ่งเดียว
เพื่อไม่ให้รู้สึกถึงภาระอันน่าสยดสยองของกาลเวลา
ที่บดขยี้บ่าของท่านและโน้มตัวท่านลงสู่พื้นดิน
จงมึนเมาอย่างไม่หยุดหย่อน
แต่จะด้วยอะไรเล่า? จะเป็นเหล้าองุ่น บทกวี หรือคุณธรรม แล้วแต่ใจท่าน
แต่จงเมามาย
และหากบางครั้ง บนขั้นบันไดของพระราชวัง
บนผืนหญ้าเขียวในคูดิน
ในความโดดเดี่ยวอันหม่นเศร้าของห้องท่าน
ท่านตื่นขึ้นมา เมื่อความมึนเมาจางลงแล้ว
หรือหายไป จงถามสายลม
ถามคลื่น ถามดาว ถามนก ถามนาฬิกา
ถามทุกสิ่งที่หนีไป ถามทุกสิ่งที่คร่ำครวญ
ถามทุกสิ่งที่กลิ้งไป ถามทุกสิ่งที่ร้องเพลง
ถามทุกสิ่งที่กล่าวถ้อยคำ ถามว่าขณะนี้กี่โมงแล้ว
และสายลม คลื่น ดาว นก นาฬิกา
จะตอบท่านว่า ถึงเวลาแล้วที่จะเมามาย
เพื่อไม่ต้องเป็นทาสผู้ถูกทรมานของกาลเวลา
จงเมามาย จงเมามายอยู่เสมอมิได้ขาด
จะด้วยเหล้าองุ่น บทกวี หรือคุณธรรม แล้วแต่ใจท่าน