ขอเพียงนิดเดียวก็คงพอ
บางทีแค่อายุน้อยลงสักสิบปี
ฉันก็คงบอกเธอว่าฉันรักเธอ
คงจับมือเธอ
พาเธอไปที่ Saint-Germain
เลี้ยงกาแฟใส่ครีมเธออีกสักแก้ว
แล้วจะเสแสร้งไปทำไม
สาวน้อย เอาน่า มองฉันสิ
แล้วดูรอยย่นที่ขวางกั้นเราไว้
จะมีประโยชน์อะไรที่จะแสดงละคร
รับบทคนรักแก่เฒ่าที่กลับเป็นหนุ่ม
แม้แต่เธอเองก็คงต้องแกล้งเชื่อ
แล้วเราจะดูเป็นอย่างไรกันเล่า
ฉันได้ยินเสียงคนวิจารณ์กันแล้ว
เธอสวยนะ
เขายังดึงดูดใจเธอได้อย่างไรกัน
เธออยู่ในฤดูใบไม้ผลิ ส่วนเขาอยู่ในฤดูหนาว
ขอเพียงนิดเดียวก็คงพอ
แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่มีใคร
ย้อนกลับไปสู่วัยเยาว์ของตัวเองได้
อย่าโง่ไปเลย เข้าใจเสียเถอะ
ถ้าฉันอายุยี่สิบเหมือนเธอ
ฉันคงพร่ำคำสัญญาให้เธอไม่รู้จบ
เอ้า ดูสิ รอยยิ้มของเธอ
ที่แปรเป็นน้ำตาและสั่นไหว
ฉันไม่อยากให้เธอเศร้า
ลองนึกภาพชีวิตเธอในวันข้างหน้า
อยู่เคียงข้างตัวตลกคนหนึ่ง
ที่กำลังออกแสดงรอบสุดท้าย
แล้วเธอจะดูเป็นอย่างไรกันเล่า
ฉันได้ยินเสียงคนวิจารณ์กันแล้ว
เธอสวยนะ
เขายังดึงดูดใจเธอได้อย่างไรกัน
เธออยู่ในฤดูใบไม้ผลิ ส่วนเขาอยู่ในฤดูหนาว
ในวันข้างหน้า จะเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน
ที่จะพาเธอไปที่ Saint-Germain
ดื่มกาแฟใส่ครีมแก้วแรก
ตอนนั้นขอเพียงนิดเดียวก็คงพอ
บางทีแค่อายุน้อยลงสักสิบปี
ฉันก็คงได้บอกเธอว่า
ฉันรักเธอ