♪ หมอกเที่ยงคืนบนเนินเขา
เงาในคุ้งน้ำนิ่งยังร่ายรำ
ความเข้มข้นทะยานสู่ท้องฟ้า
แนวเสียงเบสรอตอบรับ
แสงโคมส่องหินโบราณ
เสียงหัวใจทุ้มลึกกว่าเสียงระฆัง
ลมพัดผ่านไผ่ เนิบช้าและแผ่กว้าง
แล้วเสียงกลองคิกก็มีชีวิตขึ้นมา
ประสานมือ สูดลมหายใจรับไว้
สัมผัสท่อนดรอปที่ลึกใต้ผิวกาย
เมื่อระฆังดังแผ่วด้วยเสียงทุ้มต่ำ
เธอก็รู้อยู่แล้ว
วิหารแห่งแสง เราลุกโชน
เปลวไฟโบราณ ราตรีนีออน
ภูเขาสูงตระหง่าน จังหวะหนักแน่น
คืนนี้เราก้าวพ้นขีดจำกัดไปกับเสียงดนตรี
จากความเงียบสู่เสียงสนั่น
อนาคต ปัจจุบัน อดีตกาล
บนฟลอร์เต้นรำ ฉันสัมผัสสายฝน
ดวงดาวสะท้อนในดวงตาของเรา
บ้านในสายหมอก สัมผัสระลอกคลื่น
เต้นราวกับเธอได้รับการไถ่บาป
แล้วล่องลอยผ่านอากาศ
เสียงขลุ่ยไม้ไผ่ดุจคำภาวนาที่แผ่วกระซิบ
โลกเก่าค่อยโค้งเข้าหาปัจจุบัน
ฝูงชนเคลื่อนไหวโดยไร้คำปฏิญาณ
เสียงฆ้องระฆังสะท้อนทุ้มลึกและกังวาน
ซับเบสสั่นสะเทือนผืนดินศักดิ์สิทธิ์
ชูฝ่ามือขึ้นสูง หลับตาแน่น
ทุกอย่างรู้สึกลงตัว
สัมผัสความตึงเครียด ปล่อยให้มันไต่ระดับ
ละทิ้งชื่อของเธอ ละทิ้งเวลาของเธอ
เมื่อความเงียบแตกออกสู่
มันก็ทะลุผ่านตัวเธอ
วิหารแห่งแสง เราลุกโชน
ชีพจรศักดิ์สิทธิ์และแสงเลเซอร์
จากเจดีย์สู่ท้องฟ้า
ปล่อยให้อัตตาของเธอดับไป
โซ่โบราณ เปลวไฟสมัยใหม่
ไม่มีอะไรที่นี่เหมือนเดิม
สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ
สลัดความกังขา ปลดปล่อยมันออกมา
วิหารแห่งแสง ไต่ระดับขึ้นอีกครั้ง
มนตราแห่งขุนเขา ไต่ระดับขึ้นอีกครั้ง
ในคราบอำพราง
เสียงเครื่องสายโบราณ เสียงกระแทกจากคลับ
ไม่หันกลับไปอีกแล้ว
เมื่อระฆังสุดท้ายดังขึ้น
สัมผัสความจริงที่มันนำมา
บนใบหน้า ในราตรี
เราคือ
เราคือ
เราคือแสง
เราคือ