♪♪
♪♪
♪♪
♪♪ แสงอาทิตย์สาดส่องอย่างอ่อนโยนบนเนินเขาร้าง ♪♪
♪♪ ฉันไม่ปรารถนาจะเปล่งประกายภายใต้ท้องฟ้าสีคราม ♪♪
♪♪ เสียงขลุ่ยค่อยๆ จางหายไปจนเงียบสนิท ♪♪
♪♪ สัมผัสก้อนหิน สัมผัสหัวใจ ♪♪
♪♪ สายน้ำไหลผ่านกาลเวลา ♪♪
♪♪ ใบสนร่วงหล่นอย่างเงียบเชียบ ♪♪
♪♪ ตะเกียงในที่ที่ทำจากไม้ ♪♪
♪♪ รักษาความอบอุ่นให้พื้นที่ ♪♪
♪♪ ความรักในยุคกลางยังคงอบอวลอยู่ในใจเรา ♪♪
♪♪ ควันลอยไปอย่างช้าๆ ♪♪
♪♪ แม้มือของอดีตจะเปลี่ยนไป แต่ก็ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของกาลเวลา ♪♪
♪♪ ไม่เร่งรีบ ไม่วุ่นวาย มีเพียงสวรรค์และโลกที่ร่วมกันนมัสการ ♪♪
♪♪ ผู้คนและภูเขาไม่ได้อยู่ห่างไกลกัน เพียงแค่ลมหายใจเดียวก็มหัศจรรย์อย่างแท้จริง ♪♪
♪♪ น้ำไหลเอื่อยไป เมฆยังคงอยู่ ค่ำคืนมืดมิดและเงียบสงัด หัวใจล่องลอยดั่งฝัน ♪♪
♪♪ ตลอดร้อยปี เสียงเรียกร้องหาสันติภาพและความสงบสุขยังคงดังก้องอยู่ ♪♪
♪♪ พรุ่งนี้เช้าดวงอาทิตย์จะขึ้นเหนือยอดเขา หยาดน้ำค้างจะสลายหายไป ♪♪
♪♪ ความรักไม่มีรูปร่างใดเหลืออยู่แล้ว มีเพียงหัวใจที่บริสุทธิ์ดังเดิม ♪♪
♪♪