ข้าวร่วงลงมา...
...เข็ม
...ผงสีขาวตกลงบนพื้นผิว
สูดหายใจเข้า
การหายใจออก
คุณสมบัติเดียว
ชั่วชีวิต
ภาพนั้นค่อยๆ ร่วงลงมา
ทั่วทั้งหน้ากระดาษที่เปิดอยู่
หายใจเข้า หายใจออก
โค้งที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง
การเปลี่ยนแปลงที่เงียบสงบอย่างหนึ่ง
จับเบา ๆ
เก็บไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง
ภายนอกที่เงียบสงบ
เอียงไปตามทิศทางลม
ไม่ต้องรีบร้อน
ไม่เศร้า
มือยังคงนุ่มอยู่เสมอ
จิตใจยังคงกว้างขวาง
ไม้ไผ่สามารถโค้งงอได้โดยไม่หัก
ไม่ต้องรีบร้อน
ไม่มีเสียงรบกวน
ระหว่างเส้นหมึกสองเส้น
มีท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลที่เราสามารถหยุดพักและค้นพบตัวเองได้
ระหว่างสองจังหวะ
มีท้องฟ้า
ณ ที่ซึ่งเราหยุดและระลึกถึง
เขียนเกี่ยวกับภูเขา เขียนเกี่ยวกับแม่น้ำ
จดชื่อปู่ย่าตายายของคุณลงไป
ในความเงียบ
ขี่ภูเขา ขี่แม่น้ำ
จงท่องชื่อของบรรพบุรุษด้วยความสงบ
เขียนเกี่ยวกับความเศร้า เขียนเกี่ยวกับความเสียใจ
ถึงขั้นพูดในสิ่งที่คิดออกมาตรงๆ
ขี่ความเศร้า ขี่ความอดทน
ให้หมึกเป็นผู้พูด
ไม่ใช่เพราะความสวยงาม แต่เพราะความแท้จริง
ไม่ใช่เพื่อให้ใครเห็น แต่เพื่อให้เรากลับบ้านได้
ไม่ใช่เพื่อโอ้อวด แต่เพื่อความจริง
ไม่ใช่เพื่อดวงตา แต่เพื่อจิตวิญญาณ
ลดจังหวะลงหน่อย
ชีวิตทั้งชีวิตถูกถ่ายทอดผ่านเส้นหมึกเพียงครั้งเดียว
ลดจังหวะลงหน่อย
ชีวิตทั้งชีวิตถูกถ่ายทอดผ่านเส้นหมึกเพียงครั้งเดียว
กระดาษแผ่นนั้นวางนิ่งอยู่
ฝนเริ่มซาลงแล้ว
ทิมยังอยู่ไกลมาก
หน้ากระดาษหยุดนิ่ง
หมึกแห้งแล้ว
จิตวิญญาณยังคงอยู่
หมึกแห้งแล้ว