ความเจ็บปวดสัมผัสผิว ความเจ็บปวดสัมผัสอากาศ มือเคลื่อนไหวช้า ๆ ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น
ไม่ใช่เพื่อปกปิด ไม่ใช่เพื่อซ่อนเร้น แต่ปล่อยให้สิ่งที่อยู่ภายในเป็นผู้ตัดสิน
ทุกสีมีความคิดอยู่ภายใน ทุกเส้นสายได้รับการสอนอย่างอ่อนโยน
สิ่งที่เรารู้สึก สิ่งที่เราปลดปล่อย กลายเป็นรูปทรง กลายเป็นความสงบ
ไม่มีความผิดพลาด ไม่มีแผนการสมบูรณ์แบบ มีเพียงความจริงของจุดที่ฉันยืนอยู่
ฉันไม่ได้วาดภาพเพื่อให้ใครมองเห็นฉัน ฉันวาดเพื่อปล่อยวาง
ความตั้งใจนำทางพู่กัน แล้วสิ่งที่เหลือจะไหลตามมาเอง
ความเงียบนำทางมือที่เคลื่อนไหว ศิลปะเริ่มต้นตรงที่ถ้อยคำไม่อาจหยัดยืน
สิ่งที่ฉันแบกรับค้นพบหนทางของมัน ฉันเลือกที่จะคงอยู่ในทุกรอย
สูดความหมายเข้าไป ผ่อนความกลัวออกมา สิ่งที่ฉันมอบให้ก็ชัดเจนขึ้น
ความเจ็บปวดเป็นมากกว่าสีและรูปทรง มันคือคำสัญญา มันคือคำอธิษฐาน
เมื่อความตั้งใจบรรจบกับชั่วขณะนั้น ศิลปะก็อยู่ทุกหนแห่ง
เมื่อสีถูกล้างออกไป สิ่งที่ยังคงอยู่คือสิ่งที่ฉันตั้งใจจะสื่อ