ความเจ็บปวดสัมผัสผิว ความเจ็บปวดสัมผัสอากาศ มือเคลื่อนไหวช้าๆ ด้วยความตึงเครียด
ไม่ใช่เพื่อปกปิด ไม่ใช่เพื่อซ่อนเร้น แต่ให้สิ่งที่อยู่ข้างในเป็นตัวตัดสิน
ทุกสีสันแฝงด้วยความคิด ทุกเส้นสายถูกถ่ายทอดอย่างอ่อนโยน
สิ่งที่เรารู้สึก สิ่งที่เราปลดปล่อย จะกลายเป็นรูปร่าง กลายเป็นสันติสุข
ไม่มีความผิดพลาด ไม่มีแผนการที่สมบูรณ์แบบ มีเพียงความจริง ณ จุดยืนของฉัน
ฉันไม่ได้วาดภาพเพื่อให้คนอื่นเห็น ฉันวาดภาพเพื่อปล่อยวาง
เจตนาจะนำทางพู่กัน และที่เหลือก็จะไหลไปเอง
ความเงียบนำทางมือที่เคลื่อนไหว ศิลปะเริ่มต้นในที่ที่คำพูดไม่อาจยืนอยู่ได้
สิ่งที่ฉันแบกรับ ย่อมหาทางของมันเอง ในทุกร่องรอยที่ฉันเลือกที่จะอยู่
หายใจเข้าเพื่อรับความหมาย หายใจออกเพื่อรับความกลัว สิ่งที่ฉันมอบให้จะชัดเจนขึ้น
ความเจ็บปวดนั้นมากกว่าแค่สีสันและรูปทรง มันคือคำสัญญา มันคือคำอธิษฐาน
เมื่อเจตนามาบรรจบกับช่วงเวลา ศิลปะก็ปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง
เมื่อสีถูกชะล้างออกไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือสิ่งที่ฉันตั้งใจจะพูด