CON ĐƯỜNG TỪ LANGBIANG II

บ่ายวันหนึ่งบนที่สูง

แสงแดดลอดผ่านหลังคาที่อ่อนโยน

เมล็ดกาแฟส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ

กลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลอยู่

ท่ามกลางเสียงฆ้องที่ดังแว่วมาแต่ไกล มีช่วงเวลาแห่งความอบอุ่นหัวใจแฝงอยู่ หยดกาแฟสีน้ำตาลแต่ละหยดที่ร่วงหล่น บอกเล่าเรื่องราวของบ้านเกิด ไม่ใช่แค่ความขมขื่น แต่เป็นการเดินทางทั้งหมด ตั้งแต่มือที่เงียบงันไปจนถึงความฝันถึงบ้านเกิด เสียงใบไม้พลิ้วไหวสะท้อนอยู่ในถ้วยกาแฟ กาแฟที่ได้มาอย่างยากลำบากในวันนี้ ยังคงรักษาจิตวิญญาณเก่าแก่เอาไว้ ทุกจิบที่ลึกล้ำล้วนมีร่องรอยของมือที่ให้เกียรติผู้คนที่ผ่านความยากลำบากมา ในถนนที่ว่างเปล่า ยามเช้าตรู่บนเนินเขา ลมพัดผ่านต้นไม้ เท้าที่คุ้นเคยกับดินสีแดง เดินผ่านวันเวลานับไม่ถ้วน หยุดพักอย่างสง่างามบนเนินเขา เสียงกลองดังเป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย จากอดีตอันไกลโพ้นมาสู่ปัจจุบันที่ใกล้ชิด การรักษาบางสิ่งบางอย่างที่เรียบง่ายไว้ คือการรักษาจิตวิญญาณทั้งหมดไว้ จากเมล็ดกาแฟเล็กๆ สู่อนาคตที่ยิ่งใหญ่กว่า ก้องกังวานอยู่ในถ้วยกาแฟ ไม่เคยจางหายไป กาแฟนั้นฝันถึงเส้นทาง เพื่อบันทึกเรื่องราว จากป่าเขียวขจี ไกลแสนไกล

สู่หัวใจของผู้คน ณ ที่แห่งนี้

กลิ่นหอมของที่ราบสูงยังคงอบอวล

ในทุกช่วงเวลา

ก้องกังวานอยู่ในถ้วยกาแฟ

ยังคงก้องกังวานทั้งกลางวันและกลางคืน

กาแฟหายากในวันนี้

คือการประกาศความรักในวันนี้

ท่ามกลางจังหวะชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไป

มันยังคงเหมือนเดิม

กลิ่นหอมของที่ราบสูงยังคงอยู่

ในทุกหยดที่ชวนหลงใหล