ต้องเมามายอยู่เสมอ ทุกสิ่งอยู่ตรงนี้ นี่คือคำถามเพียงข้อเดียว
เพื่อไม่ให้รู้สึกถึงภาระอันน่าสยดสยองของกาลเวลา
ที่บดขยี้บ่าของเจ้าและทำให้เจ้าก้มลงสู่พื้นดิน
เจ้าต้องทำให้ตนเมามายอย่างไม่หยุดหย่อน
แต่ด้วยอะไรเล่า? ด้วยเหล้าองุ่น? ด้วยบทกวี? หรือด้วยคุณธรรม ตามแต่ใจเจ้า?
แต่จงเมามายเถิด
ที่นี่ บางครั้ง บนขั้นบันไดของพระราชวัง
บนผืนหญ้าเขียวในคู
ในความโดดเดี่ยวอันหม่นหมองของห้องเจ้า
เจ้าตื่นขึ้น ความมึนเมาจางลงหรือหมดไปแล้ว
จงถามสายลม คลื่น ดวงดาว นก นาฬิกา
ถามทุกสิ่งที่หนีหาย ทุกสิ่งที่คร่ำครวญ
ทุกสิ่งที่กลิ้งไป ทุกสิ่งที่ร้องเพลง ทุกสิ่งที่พูด
จงถามว่ากี่โมงแล้ว
แล้วสายลม คลื่น ดวงดาว นก
และนาฬิกาจะตอบเจ้าว่า
ถึงเวลาเมามายแล้ว
เพื่อไม่ต้องเป็นทาสผู้ถูกทรมานของกาลเวลา
จงเมามาย จงเมามายอย่างไม่หยุดหย่อน
ด้วยเหล้าองุ่น ด้วยบทกวี หรือด้วยคุณธรรม
ตามแต่ใจเจ้า